عادل رحمان پور؛ محمد کشتی دار؛ مهدی طالب پور؛ سید مرتضی عظیم زاده؛ رمضان حسین زاده
چکیده
امروزه هر صنعت با تاثیرگذاری روی دو عامل کلیدی خود یعنی تولید و اشتغال میتواند سهم قابلتوجهی در تولید ناخالص داخلی اقتصاد ملی داشته باشد. در همین راستا پژوهش حاضر باهدف تبیین نظامند نقش صنعت ورزش در تولید ناخالص داخلی ایران به روش تحلیل داده - ستانده انجام گردید. پس از جمع آوری اسناد کتابخانه ای آخرین جدول داده -- ستانده 77 بخشی ...
بیشتر
امروزه هر صنعت با تاثیرگذاری روی دو عامل کلیدی خود یعنی تولید و اشتغال میتواند سهم قابلتوجهی در تولید ناخالص داخلی اقتصاد ملی داشته باشد. در همین راستا پژوهش حاضر باهدف تبیین نظامند نقش صنعت ورزش در تولید ناخالص داخلی ایران به روش تحلیل داده - ستانده انجام گردید. پس از جمع آوری اسناد کتابخانه ای آخرین جدول داده -- ستانده 77 بخشی مرکز آمار ایران در راستای جداول اشتغال گرووهای عمده اقتصادی کشور در 19 بخش تجمیع گردید و محاسبات ماتریس ضرایب فنی و معکوس لئونتیف و ضرایب تولید و اشتغال با استفاده از نرم افزارهای اکسل، اس پی اس اس انجام شده است. مطابق نتایج بدست آمده سهم صنعت ورزش در تولید ناخالص کشور بر اساس آخرین جدول داده ستانده کشور حدود 21/0 درصد و پتانسیل آن برای تأثیر گذاری بر افزایش تولید ناخالص کشور حدود 55/1 درصد و اشتغالزایی کشور 0004/0 درصد می باشد. پیشنهاد میشود در سطوح کلان مدیریتی برنامه ریزی های لازم جهت شکوفایی بیشتر صنعت ورزش از قبیل تاسیس فدراسیون صنعت ورزش و بهینه سازی اماکن ورزشی با کاربردهای غیر ورزشی با امکانات فناوری های نوین مهیا گردد.
مهدی بارانی؛ مهدی طالب پور؛ محمد کشتی دار
چکیده
سیاست به عنوان تدوین کننده استراتژیهای ملی دولتها نقش کلیدی در تدوین راهبردهای ملی دیپلماسی ورزشی دارد. در همین راستا نیز دیپلماسی ورزشی میتواند نقش مهمی در پیشبرد توسعه ایفا کند. ورزش، به عنوان یک ابزار قدرتمند برای وفاق اجتماعی، میتواند به ارتقای سلامت، آموزش و توانمندسازی جوانان کمک کند. پژوهش حاضر باهدف بررسی نقش سیاست ...
بیشتر
سیاست به عنوان تدوین کننده استراتژیهای ملی دولتها نقش کلیدی در تدوین راهبردهای ملی دیپلماسی ورزشی دارد. در همین راستا نیز دیپلماسی ورزشی میتواند نقش مهمی در پیشبرد توسعه ایفا کند. ورزش، به عنوان یک ابزار قدرتمند برای وفاق اجتماعی، میتواند به ارتقای سلامت، آموزش و توانمندسازی جوانان کمک کند. پژوهش حاضر باهدف بررسی نقش سیاست در پیشرفت دیپلماسی ورزشی کشورهای در حال توسعه با تاکید بر جمهوری اسلامی ایران انجام شد. روش پژوهش به صورت کیفی با استفاده از روش پدیدارشناسی و به صورت هدفمند صورت پذیرفت. جامعه آماری پژوهش شامل خبرگانی بود که تجربه زیسته در حوزه دیپلماسی ورزشی در کشورهای در حال توسعه داشتند که تعداد آن ها 20 نفر می باشد. این افراد شامل اساتید دانشگاه، سیاستگذاران ورزشی، ورزشکاران، مربیان، مدیران سازمان ها و فدراسیونهای ورزشی، روزنامهنگاران ورزشی و سایر افراد مرتبط با حوزه سیاست و ورزش بود که با استفاده از نرم افزار مکس کیودا (MAXQDA) به تحلیل کدهای مورد نظر پرداخته شد. یافته های پژوهش حاکی از آن بود که عوامل سیاسی داخلی، اجتماعی و فرهنگی کشورها و عوامل اقتصادی حاکم بر مردم می تواند تاثیرگذار بر پیشرفت دیپلماسی ورزشی آن کشور باشد به طوریکه در کشورهای در حال توسعه سیاستهای دولتی، قوانین و مقررات، و حمایتهای مالی و سیاسی دولت، تأثیر مستقیمی بر فعالیتهای دیپلماسی ورزشی دارند. همچنین کشورهایی که سیاستهای ورزشی جامعی دارند و از ورزش برای معرفی دستاوردها و ارزشهای خود استفاده و با رسانههای بینالمللی همکاری دارند، در زمینه دیپلماسی ورزشی نیز موفقتر عمل میکنند.
احسان اسداللهی؛ رضا حیدری؛ احمد نظری ترشیزی؛ مهدی طالب پور
چکیده
با توسعه چشمگیر ورزش در دهههای اخیر و تبدیل آن به یک صنعت بزرگ و پرمخاطب، مباحث حقوقی مربوط به آن نیز غامضتر و پیچیدهتر شدهاند. سوابق نشان می دهد که پرونده های حقوقی کشور ایران در اکثر موارد در محاکم بینالمللی شکست خوردهاند، بنابراین هدف از پژوهش حاضر واکاوی دلایل شکست پروندههای حقوقی ایران در دعاوی بینالمللی ورزشی بود. ...
بیشتر
با توسعه چشمگیر ورزش در دهههای اخیر و تبدیل آن به یک صنعت بزرگ و پرمخاطب، مباحث حقوقی مربوط به آن نیز غامضتر و پیچیدهتر شدهاند. سوابق نشان می دهد که پرونده های حقوقی کشور ایران در اکثر موارد در محاکم بینالمللی شکست خوردهاند، بنابراین هدف از پژوهش حاضر واکاوی دلایل شکست پروندههای حقوقی ایران در دعاوی بینالمللی ورزشی بود. پژوهش حاضر از منظر هدف، کاربردی و از نوع آمیخته و با چارچوب پارادایم تفسیری ـ اثباتگرایی بود. جمع-آوری دادهها با استفاده از مصاحبههای عمیق با متخصصان آشنا به مسائل حقوق ورزشی انجام شد. روش نمونهگیری به صورت گلولهبرفی بود که تعداد 28 مصاحبه به صورت مجازی برگزار شد. بر مبنای نتایج حاصل از تحلیل روششناسی کیو، یافتهها نشان داد که شش عامل عدم تخصصگرایی، مشکلات آموزشی و اطلاعاتی، خلاءهای قانونی و قراردادی، مشکلات ساختاری ورزش کشور، سیستم دلالان و دستهای پشت پرده و در نهایت مشکلات نظارتی و تنبیهی از جمله عوامل موثر بر شکست پروندههای حقوقی ایران در دعاوی بینالمللی ورزشی بودند. با توجه به یافتهها میتوان نتیجه گرفت که مدیران، مسئولان و دستاندرکاران سازمانها و باشگاههای ورزشی با توجه به دلایل شناخته شده میتوانند به عنوان پلی برای حرکت به سمت موفقیت در پروندههای حقوقی در دعاوی بینالمللی ورزشی استفاده نمایند.
