محمد پورکیانی؛ علی افروزه؛ محمدرضا برومند
چکیده
کمیته ملی پارالمپیک ایران به تبعیت از ساختارهای جهانی، تغییراتی را در حاکمیت رشتههای پارالمپیکی به منظور توسعه ورزش فراگیر برای افراد دارای معلولیت انجام داده است. در همین راستا، از سال 1398 برخی از رشتههای ورزشی معلولان از «فدراسیون ورزشهای جانبازان و معلولان» به فدراسیون های ملی انتقال پیدا کرده است. لذا، هدف این پژوهش، ...
بیشتر
کمیته ملی پارالمپیک ایران به تبعیت از ساختارهای جهانی، تغییراتی را در حاکمیت رشتههای پارالمپیکی به منظور توسعه ورزش فراگیر برای افراد دارای معلولیت انجام داده است. در همین راستا، از سال 1398 برخی از رشتههای ورزشی معلولان از «فدراسیون ورزشهای جانبازان و معلولان» به فدراسیون های ملی انتقال پیدا کرده است. لذا، هدف این پژوهش، شناسایی ضرورت و چالشهای انتقال رشتههای ورزشی معلولان به فدراسیونهای ملی بود. پژوهش به صورت کیفی انجام شد و ۱۳ نفر از خبرگان ورزش معلولان، خبرگان مدیریت ورزشی، ورزشکاران پارالمپیکی، مدیران کمیته ملی پارالمپیک و مدیران فدراسیونها بهصورت هدفمند و گلوله برفی انتخاب شدند. ابزار جمعآوری دادهها، مصاحبه نیمهساختاریافته بود و برای تحلیل مصاحبههای کیفی، از رویکرد استقرایی و تحلیل مضمون استفاده گردید. همچنین، برای تسهیل استخراج، طبقهبندی و مدیریت دادهها از نرمافزار مکسکیودا بهرهگرفته شد. دادهها بهصورت کلی در دو بخش ضرورتها و چالشهای انتقال طبقهبندی شدند. در قسمت اول، مشارکت ورزشی، الزامات بینالمللی، حمایتهای سیاسی قانونی، لزوم تنوع و فراگیری در جامعه، توسعه فنی، فقدان ظرفیت در فدراسیونهای مبدا و لزوم توسعه پایدار بهعنوان مقولات اصلی در بخش ضرورت انتقال طبقهبندی شدند. سپس دادهها در بخش چالشهای انتقال رشتهها به فدراسیونهای ملی در مقولات چالشهای ساختاری، ضعف در سیاستهای کلان، سوگیری، رویکرد استیجاری، مقاومت در برابر انتقال و فقدان تجربه زیست مشترک طبقهبندی شدند. علیرغم ضرورت انتقال به منظور فراگیری، افزایش فرصتها و توسعه مشارکت ورزشی، به نظر میرسد این انتقال چالشهای فراوانی را برای ورزشکاران دارای معلولیت، فدراسیونهای ملی و کمیته ملی پارالمپیک در پی داشته است. یکی از پیشنهادات اساسی برای بهبود این فرایند در مرحله اول، بهروزرسانی سیاستهای کلان ورزشی، تغییر آییننامهها و اساسنامه فدراسیونهاست که میتواند به بهبود این انتقال کمک نماید.
